Volg en Like ons op 

Showreviews

Grootebroek, 25 juni 2011, van uw verslaggever. Als Rudi en Mimi gaan trouwen dan mag het geen kleinigheid zijn. Dat is wel gebleken. Ze zetten gewoon een festival op poten ter gelegenheid van hun trouwdag. Zij nodigden een Voice-of-Holland-zoeterd uit, die de mensen kwam opwarmen en daarna waren de Patatjes aan de beurt.
Uw Chroniqueur is de mening toegedaan dat alles niet zonder meer vlekkeloos ende gesmeerd liep de eerste twee liederkes. Lichten gingen aan en er werd wat met snoeren en stekkers gedaan. Maar daarna gingen de Patatjes helemaal los. Iedereen ging helemaal uit zijn of haar dakkie. Al dan niet geholpen door de alcohol. Want drinken, dat kunnen ze daar wel in Grootebroek. De Patatjes speelden voor de gelegenheid een uitgebreide set. Af en toe kwam Mimi zelf op het podium kijken hoe of de zaken eraan toegingen en om een beetje sexy te heupwiegen. En ze was nota bene net getrouwd! Verder was het een komen en gaan op dat podium van allerlei sujetten. Marco Borsatan vond het voor deze avond voor ene keer goed. Anders is hij niet zo coulant. Zeer spraaklustig was hij ook, onzen Borsatan. Dat alles mocht de pret niet drukken. Ook de aanvraag van het lied "Annabel" mocht de pret niet drukken. Dat was diep in de geheugens van de Patatjes weggezonken, maar werd er a la minute weer uitgetoverd om ten overstaande van een zwetend en medezingend publiek gespeeld te worden. Toen de Patatjes uitgeput waren gingen zij weer terug naar hun paleiselijke kleedkamer.
Daar werd nog een sloot aan groupies afgewerkt en toen gingen de Pataties weer heimwaarts.
(Dit is ver weg, daar de Patatjes uit het Zuiden stammen).

Ook dient te worden vermeld over deze avond dat Nico Haat de de drums besloeg en de basgitaar aan de uit een ondiep graf opgedolven Vader Macabraham had gegeven.

 ImageBeckum 12 juli 2011, Van uw verslaggever. In Beckum daar houden ze van een feestje bouwen. Om het feest nog meer cachet te verlenen werd Patatje Metal uitgenodigd. Dit is een ingewikkeld proces, waarbij een rijke oudere heer en zijn knappe dochter in het spel zijn. Deze worden geintimideerd. Er komt nog een verkleedpartij bij kijken met opplaksnorren en nepbrillen en dan pas kun je Patatje Metal huren. Het kan ook zijn dat ik ze verwar met het A-team.

Either way (zelf heb ik er een geweldige hekel aan als mensen maar Engelsche frasen gebruiken in een Nederlandsche tekst. En nou doe ik het zelf!) de Patatjes kwamen aan, Zij kwamen, zagen en rockten er de pannen van het dak. De Nederlandschtalige medeiners, die van een turboinjectie waren voorzien gingen erin als zoete broodjes, die even tevoren met een sneltreinvaart over de toonbank waren gegaan. De dames en heren in Beckum gingen van lieverlee en met gezwinde afwisselinging schaterlachen, meebrullen, huilen van verdriiet en zichzelf heim`lijk genot verschaffen. Het was een spektakel dat zij daar nog nimmer hadden medegemaakt. Er zal nog lang over nagepraat worden. Maar niet door iedereen. Sommigen gedroegen zich zo buitennissig dat zij dat het liefst rap vergeten. 

Toen de show voorbij was en ook nog een kleine toegift was gespeeld, bestegen de Patattekes (in het donker waar niemand hen zag) hun paarden weer en stegen zo ten hemel.
Dit is niet helemaal waar. Zij zopen totdat niemand meer kon lopen of staan en toen kwam de Patattenmenner Bennie RIjman iedereen in de wagen proppen. En toen was de avond echt voorbij.

Image
De infernale Vader baadt in hemelsblauw licht
Nijmegen, 8 mei 2011. Van uw Chroniqueur. Bij een dorpspomp dient men eerst moeite te doen voordat het eerste water uit de tuit sprotst. Als het eenmaal zover is, dan gaat het pompen gemakkelijker en kan men van het frisse water genieten.
Zo is het ook bij een optreden zo vaak. De eerste paar nummers is het vaak een beetje aftasten en opwarmen van de zaal ...
(niet letterlijk aftasten. Het is niet zo dat de Patatjes de zaal in springen om de dames te bepotelen. Theoretisch dan, feitelijk zou het wel kunnen)  
Dus ... eerst moet de band een beetje pompen als het ware, een beetje moeite doen en dan komt de zaal los en geeft zoveel blijdschap, liefde en energie terug, dat de rest van de show moeiteloos verloopt.
Maar bij de Dag van het Levenslied is het dan weer anders. Dan zijn er al talloze andere artiesten geweest de het publiek hebben opgewarmd. Zij hebben als het ware "gepompt".
Dus dat publiek is als zo warm als een overhitte kachel. En dat was dus het moment dat de Patattekes Métales (na wat technisch oponthoud) het podium bestegen. Bij de eerste tonen ging de tent helemaal los. Was de tent bijna leeg? Neen! Hij was helemaal afgevuld. Iedereen zong en blèèèèrde mee met de metalen meezingers van de Patatten. Alle vrouwen keken verliefd naar de Patatje Metalaar van hun keuze. Het waren prachtige 25 minuten. Want langer duurde de hele show niet. 25 minuten heaven, wat de Patatjes betreft.
Maar, Chroniqueur, vergeet u niet iets te melden? Jawel. De bezetting was door familieomstandigheden van Dennie Antichristian anders dan anders. Maar niet anders dan de dag tevoren. Nico Haat ramde boe en bah uit de drums en Vader Macabraham geselde zijn basgitaar.  
Dus Dennie Antichristian was er niet, maar wel kwam bijbeltechnisch gezien zijn antipode nog even om de hoek kijken. Namelijk Dennie Christian himself. Hoebahoebahoebahoeb!
Ohja, niet vergeten. Na de show kwam er nog een chick Het Beest helemaal betasten. Ten minste, elk gedeelte van zijn (magere en witte!) lijf dat niet bedekt werd door zijn kleding.
Hier wendde Uw Chroniqueur zich op kuise wijze af. Dus ik weet niet wat daar verder is gebeurd.
Image
Nico Haat heerscht op de drumsch

7 mei 2011, Schijndel. Van uw verslaggever. De Patatje Metalaars zijn gewoon mensgeworden honden die maar enkele trucs kennen en vermogen uit te voeren. Bij Het Beest is dit bijvoorbeeld gitaarspelen en chicks bespelen. Bij Marco Borsatan is dat zingen en chicks bespelen en ... ik behoef niet door te gaan. U snapt het nou al. Immers, een willekeurige websurfer die zo'n lange zinnen leest en nog steeds niet naar een eenvoudiger site is verhuisd, die moet wel van goeden cognitieven huizen komen. Ik dwaal af. Heel triest. Oh ja, maar de Patatje Metalaar die ontelbare muzikale skills heeft is de verschrikkelijk boos kijkende Nico Haat (eigenlijk is hij een lief beertje) die kan alles. Onder meer drummen. Dus nu, dit optreden te Schijndel was die goeie ouwe Dennie Antichristian niet beschikbaar, dus ging Nico Haat (gekscherend door menigeen Nico Naad genoemd) trommelen. En dat kan hij als de best. Cesar Zuiderwijk zou zijn hoed nog opeten samen met de mijter van Sinterklaas. Zo goed kan Nico drummen. Maar dat laat nog een plekje over voor een basseur. Dus toen belden ze maar The A-Team, die konden even geen bassist leveren. Toen belden ze nog heel veel mensen op die allemaal niet konden. Dus toen kwam Vader Macabraham maar een mopje mee bassen.

Image
Rammstein Shaffy, vuur en een Chinese banier

Nee hoor, hahaha, zo is het helemaal niet gegaan. Ze belden Vader Macabraham per onmiddellijk. Ik hoor u al zeggen, Lucilius, wat een ellenlang zwamverhaal, wanneer gaat u, Chroniqueur eens vertellen hoe het daar nou werkelijk zat en of daadwerkelijk alle loempia's daar gratuit te verkrijgen waren. Op dat laatste zeg ik volmondig: Ja! Het was immers het loempiafeest en iedereen kon daar ongestraft zich helemaal ongans eten aan loempia's. Uw Chroniqueur ook en iedereen van Patatje Metal. Sterker nog, ze werden zelfs aangeleverd terwijl ze aan het rocken waren op het podium. 

Het rocken ging natuulijk als de beste met een denderende stoommachine als de combinatie Vader-Nico als fundament. De gillende gitaren van Het Beest en Rammstein Shaffy maakten het muzikale huis af, waarin de metalen boeman Marco Borsatan in kon wonen.
Het werd nog wel even gevaarlijk toen een van de flame throwers geheel autonoom aan zelfontbranding ging doen. Gelukkig waren daar de behoedzame doch gezwinde handen van Limousinecoureur annex Patatje Metalpooier Bennie Rijman, die snel het vuur uitdeed.
De zaal ging spreekwoordelijkerwijze ook in vuur en vlam vanwege het onnatuurlijke rockwerk van de heren Metalaars. Het bleef nog lang onrustig. En toen iedereen naar huis was gegaan gingen ook de Patattekes naar huis, alom loempia opboerend.

Maar, zeg eens, Chroniqueur, hoor ik u al zeggen. Nu u toch zo lang reeds aan het schrijven bent, in hoeverre betracht het den waerheit, wat u altoos zegt over dat mensen geesten gaan zien op de vooravond van een Patatje Metal-optreden.
Nu, lezer, ik kan u zeggen: Allemaal bullshit. Nou oogjes dicht en snaveltjes toe.

Image19 maart 2011, Van uw Chroniqueur. Pa, Tatje en de evenzovaak genoemde Metals zijn woestelingen en criminele gekken. Zij kennen geen morele wetten. Toch spenderen zij uren voor de spiegel om er zo mooi mogelijk uit te zien. Dit met het enkele doel om de tsjiks in het publiek voor zich te winnen. Ook brengen zij kilo's cocaïne mee naar een optreden met hetzelfde oogmerk. Dat klinkt allemaal heel lux, heer Chroniqueur, hoor ik u, websurfer, al zeggen. Maar het gaat door. De Patatjes vinden zich altijd in alles het beste en meestentijds zijn zij ook in alles het beste. Ook bijvoorbeeld in het bakken en koken, maar bijvoorbeeld ook in straatgevechten. Zij winnen altijd. Ik wijd uit, maar enkel en alleen omdat het gratis is. Zij beuken er als razenden op los, maar het is reuzegemakkelijk om een zielige straatrover in elkaar te beuken als je zelf een halve machine bent. Of 85% machine, zoals Dennie Antichristian. Dit terzijde. Maar Rammstein Shaffy en Het Beest waren op de betreffende avond, waar deze review over handelt, zo onder de indruk van een andere guitaarspeler, genaamd Marcel Coenen, zo onder de indruk dat ze hun gitaar nog net niet in de hoek smeten om er nooit meer op te spelen. Ze herpakten zich gelukkig en gaven een fantastische show ten beste. De Patatjes lieten een onvergetelijke indruk achter alsmede veel gebroken vrouwenharten. En lege zakken waar eerst de cocaïne in had gezeten.