Volg en Like ons op 

Showreviews

Image
De infernale Vader baadt in hemelsblauw licht
Nijmegen, 8 mei 2011. Van uw Chroniqueur. Bij een dorpspomp dient men eerst moeite te doen voordat het eerste water uit de tuit sprotst. Als het eenmaal zover is, dan gaat het pompen gemakkelijker en kan men van het frisse water genieten.
Zo is het ook bij een optreden zo vaak. De eerste paar nummers is het vaak een beetje aftasten en opwarmen van de zaal ...
(niet letterlijk aftasten. Het is niet zo dat de Patatjes de zaal in springen om de dames te bepotelen. Theoretisch dan, feitelijk zou het wel kunnen)  
Dus ... eerst moet de band een beetje pompen als het ware, een beetje moeite doen en dan komt de zaal los en geeft zoveel blijdschap, liefde en energie terug, dat de rest van de show moeiteloos verloopt.
Maar bij de Dag van het Levenslied is het dan weer anders. Dan zijn er al talloze andere artiesten geweest de het publiek hebben opgewarmd. Zij hebben als het ware "gepompt".
Dus dat publiek is als zo warm als een overhitte kachel. En dat was dus het moment dat de Patattekes Métales (na wat technisch oponthoud) het podium bestegen. Bij de eerste tonen ging de tent helemaal los. Was de tent bijna leeg? Neen! Hij was helemaal afgevuld. Iedereen zong en blèèèèrde mee met de metalen meezingers van de Patatten. Alle vrouwen keken verliefd naar de Patatje Metalaar van hun keuze. Het waren prachtige 25 minuten. Want langer duurde de hele show niet. 25 minuten heaven, wat de Patatjes betreft.
Maar, Chroniqueur, vergeet u niet iets te melden? Jawel. De bezetting was door familieomstandigheden van Dennie Antichristian anders dan anders. Maar niet anders dan de dag tevoren. Nico Haat ramde boe en bah uit de drums en Vader Macabraham geselde zijn basgitaar.  
Dus Dennie Antichristian was er niet, maar wel kwam bijbeltechnisch gezien zijn antipode nog even om de hoek kijken. Namelijk Dennie Christian himself. Hoebahoebahoebahoeb!
Ohja, niet vergeten. Na de show kwam er nog een chick Het Beest helemaal betasten. Ten minste, elk gedeelte van zijn (magere en witte!) lijf dat niet bedekt werd door zijn kleding.
Hier wendde Uw Chroniqueur zich op kuise wijze af. Dus ik weet niet wat daar verder is gebeurd.
Image
Nico Haat heerscht op de drumsch

7 mei 2011, Schijndel. Van uw verslaggever. De Patatje Metalaars zijn gewoon mensgeworden honden die maar enkele trucs kennen en vermogen uit te voeren. Bij Het Beest is dit bijvoorbeeld gitaarspelen en chicks bespelen. Bij Marco Borsatan is dat zingen en chicks bespelen en ... ik behoef niet door te gaan. U snapt het nou al. Immers, een willekeurige websurfer die zo'n lange zinnen leest en nog steeds niet naar een eenvoudiger site is verhuisd, die moet wel van goeden cognitieven huizen komen. Ik dwaal af. Heel triest. Oh ja, maar de Patatje Metalaar die ontelbare muzikale skills heeft is de verschrikkelijk boos kijkende Nico Haat (eigenlijk is hij een lief beertje) die kan alles. Onder meer drummen. Dus nu, dit optreden te Schijndel was die goeie ouwe Dennie Antichristian niet beschikbaar, dus ging Nico Haat (gekscherend door menigeen Nico Naad genoemd) trommelen. En dat kan hij als de best. Cesar Zuiderwijk zou zijn hoed nog opeten samen met de mijter van Sinterklaas. Zo goed kan Nico drummen. Maar dat laat nog een plekje over voor een basseur. Dus toen belden ze maar The A-Team, die konden even geen bassist leveren. Toen belden ze nog heel veel mensen op die allemaal niet konden. Dus toen kwam Vader Macabraham maar een mopje mee bassen.

Image
Rammstein Shaffy, vuur en een Chinese banier

Nee hoor, hahaha, zo is het helemaal niet gegaan. Ze belden Vader Macabraham per onmiddellijk. Ik hoor u al zeggen, Lucilius, wat een ellenlang zwamverhaal, wanneer gaat u, Chroniqueur eens vertellen hoe het daar nou werkelijk zat en of daadwerkelijk alle loempia's daar gratuit te verkrijgen waren. Op dat laatste zeg ik volmondig: Ja! Het was immers het loempiafeest en iedereen kon daar ongestraft zich helemaal ongans eten aan loempia's. Uw Chroniqueur ook en iedereen van Patatje Metal. Sterker nog, ze werden zelfs aangeleverd terwijl ze aan het rocken waren op het podium. 

Het rocken ging natuulijk als de beste met een denderende stoommachine als de combinatie Vader-Nico als fundament. De gillende gitaren van Het Beest en Rammstein Shaffy maakten het muzikale huis af, waarin de metalen boeman Marco Borsatan in kon wonen.
Het werd nog wel even gevaarlijk toen een van de flame throwers geheel autonoom aan zelfontbranding ging doen. Gelukkig waren daar de behoedzame doch gezwinde handen van Limousinecoureur annex Patatje Metalpooier Bennie Rijman, die snel het vuur uitdeed.
De zaal ging spreekwoordelijkerwijze ook in vuur en vlam vanwege het onnatuurlijke rockwerk van de heren Metalaars. Het bleef nog lang onrustig. En toen iedereen naar huis was gegaan gingen ook de Patattekes naar huis, alom loempia opboerend.

Maar, zeg eens, Chroniqueur, hoor ik u al zeggen. Nu u toch zo lang reeds aan het schrijven bent, in hoeverre betracht het den waerheit, wat u altoos zegt over dat mensen geesten gaan zien op de vooravond van een Patatje Metal-optreden.
Nu, lezer, ik kan u zeggen: Allemaal bullshit. Nou oogjes dicht en snaveltjes toe.

Image19 maart 2011, Van uw Chroniqueur. Pa, Tatje en de evenzovaak genoemde Metals zijn woestelingen en criminele gekken. Zij kennen geen morele wetten. Toch spenderen zij uren voor de spiegel om er zo mooi mogelijk uit te zien. Dit met het enkele doel om de tsjiks in het publiek voor zich te winnen. Ook brengen zij kilo's cocaïne mee naar een optreden met hetzelfde oogmerk. Dat klinkt allemaal heel lux, heer Chroniqueur, hoor ik u, websurfer, al zeggen. Maar het gaat door. De Patatjes vinden zich altijd in alles het beste en meestentijds zijn zij ook in alles het beste. Ook bijvoorbeeld in het bakken en koken, maar bijvoorbeeld ook in straatgevechten. Zij winnen altijd. Ik wijd uit, maar enkel en alleen omdat het gratis is. Zij beuken er als razenden op los, maar het is reuzegemakkelijk om een zielige straatrover in elkaar te beuken als je zelf een halve machine bent. Of 85% machine, zoals Dennie Antichristian. Dit terzijde. Maar Rammstein Shaffy en Het Beest waren op de betreffende avond, waar deze review over handelt, zo onder de indruk van een andere guitaarspeler, genaamd Marcel Coenen, zo onder de indruk dat ze hun gitaar nog net niet in de hoek smeten om er nooit meer op te spelen. Ze herpakten zich gelukkig en gaven een fantastische show ten beste. De Patatjes lieten een onvergetelijke indruk achter alsmede veel gebroken vrouwenharten. En lege zakken waar eerst de cocaïne in had gezeten.
Image
de patatjes zijn malle jongens
Het strekt de Patattekes tot grote blijdschap te mogen optreden in een schuur. Drie van hen zijn immers geboren in een schuur en opgevoed door de wolven.
De avond begon al goed met overheerlijke hamburgers en de toon was gezet. Welke toon dan wel niet? A-sus-4 zou ik zo denken.
Dit optreden was op een veiling gewonnen door iemand die zeer begaan was met het aidswezen en daarom voor al zijn vrienden en vriendinnen de schuur en de artisten ter beschikking had gesteld. Dit strekte de Patattekes andermaal tot grote blijdschap omdat twee van hen, in hun jonge jaren hun lichaam te veil moesten aanbieden aan steenrijke dames, die hen dan voedsel gaven en onderdak. Maar dat was vroeger. In het heden zijn ze dus zelf schatrijk. Puissant rijk noemen ze dat, naar de rijke koning Puissant. Ik begin danig uit de nek te kletsen. Jammer is dat. Ik zal proberen me te concentreren.
De Patatjes dus, een schuur vol met boerenjongens en nauwelijks aangeklede blozende boerinnekes.
Ze keken de eerste paar noten de kat nog uit de boom, maar spoedig was het hek van de dam en de shirts van het lijf. Alles wat los en vast zat werd overgoten met bier en er verdween ook nog wat in de kelen van de toeschouwers. Ik zal er niet om liegen: Er verdween ook heel veel bier in de kelen van de Patatje Metalaars. Lekker!
Er werd gerockt en gerolld en genoten daar in Scherpenzeel. Na het optreden was het nog gezellig tot diep in de nacht. Een topavondje daar in Scherpenzeel!
Image
Patatje Metal staat op de voorkant van de MindView
 9 oktober 2010, De Biebob (Vosselaar), Van uw verslaggever. Nadat de allerschoonste op het gebied van rockprinsessen was gekozen was het in de Biebob tijd om naar Patatje Metal te luisteren. En te kijken. En blijkbaar om elk lied van het begin tot het eind mee te zingen. Zonder gêne! Zo deden de Belgen het. Jazeker, de Patatten der Metaal (de in harnas gehulde ridders ende herauten van de duisternis) waren de grens overgestoken om daar de metal te verkondigen. Nu hoeft er niks verkondigd te worden in de Biebob, omdat dat al het sanctum sanctorum in de Belgische Republiek is wat betreft de metal. Koninkrijk bedoel ik. Ook lusten de Belgen graag bier, dat is weinig verrassende materie, wat uw Chroniqueur betreft. Maar dat het daar zo ongeveer bij de hectoliter werd weggeklokt, dat was wel bijzonder. Waar laten ze het? Dit terzijde.
De Metalen patatridders rockten en feestten alsof de morgen niet kwam. Ook hadden ze een Belgische hit van K3 in het metalliaans vertaald: Toveren. Daar waren ze blij mee. Iedereen zong mee. (De waarheid van dit gegeven valt te betwisten).
Hoe kan ik het het toch allemaal onder woorden brengen, lezer. Het was een gezellig en heet feest. Volgende keer zelf komen. Niet bang zijn voor metalheads!