Volg en Like ons op 

Showreviews

Image
Nico Haat heerscht op de drumsch

7 mei 2011, Schijndel. Van uw verslaggever. De Patatje Metalaars zijn gewoon mensgeworden honden die maar enkele trucs kennen en vermogen uit te voeren. Bij Het Beest is dit bijvoorbeeld gitaarspelen en chicks bespelen. Bij Marco Borsatan is dat zingen en chicks bespelen en ... ik behoef niet door te gaan. U snapt het nou al. Immers, een willekeurige websurfer die zo'n lange zinnen leest en nog steeds niet naar een eenvoudiger site is verhuisd, die moet wel van goeden cognitieven huizen komen. Ik dwaal af. Heel triest. Oh ja, maar de Patatje Metalaar die ontelbare muzikale skills heeft is de verschrikkelijk boos kijkende Nico Haat (eigenlijk is hij een lief beertje) die kan alles. Onder meer drummen. Dus nu, dit optreden te Schijndel was die goeie ouwe Dennie Antichristian niet beschikbaar, dus ging Nico Haat (gekscherend door menigeen Nico Naad genoemd) trommelen. En dat kan hij als de best. Cesar Zuiderwijk zou zijn hoed nog opeten samen met de mijter van Sinterklaas. Zo goed kan Nico drummen. Maar dat laat nog een plekje over voor een basseur. Dus toen belden ze maar The A-Team, die konden even geen bassist leveren. Toen belden ze nog heel veel mensen op die allemaal niet konden. Dus toen kwam Vader Macabraham maar een mopje mee bassen.

Image
Rammstein Shaffy, vuur en een Chinese banier

Nee hoor, hahaha, zo is het helemaal niet gegaan. Ze belden Vader Macabraham per onmiddellijk. Ik hoor u al zeggen, Lucilius, wat een ellenlang zwamverhaal, wanneer gaat u, Chroniqueur eens vertellen hoe het daar nou werkelijk zat en of daadwerkelijk alle loempia's daar gratuit te verkrijgen waren. Op dat laatste zeg ik volmondig: Ja! Het was immers het loempiafeest en iedereen kon daar ongestraft zich helemaal ongans eten aan loempia's. Uw Chroniqueur ook en iedereen van Patatje Metal. Sterker nog, ze werden zelfs aangeleverd terwijl ze aan het rocken waren op het podium. 

Het rocken ging natuulijk als de beste met een denderende stoommachine als de combinatie Vader-Nico als fundament. De gillende gitaren van Het Beest en Rammstein Shaffy maakten het muzikale huis af, waarin de metalen boeman Marco Borsatan in kon wonen.
Het werd nog wel even gevaarlijk toen een van de flame throwers geheel autonoom aan zelfontbranding ging doen. Gelukkig waren daar de behoedzame doch gezwinde handen van Limousinecoureur annex Patatje Metalpooier Bennie Rijman, die snel het vuur uitdeed.
De zaal ging spreekwoordelijkerwijze ook in vuur en vlam vanwege het onnatuurlijke rockwerk van de heren Metalaars. Het bleef nog lang onrustig. En toen iedereen naar huis was gegaan gingen ook de Patattekes naar huis, alom loempia opboerend.

Maar, zeg eens, Chroniqueur, hoor ik u al zeggen. Nu u toch zo lang reeds aan het schrijven bent, in hoeverre betracht het den waerheit, wat u altoos zegt over dat mensen geesten gaan zien op de vooravond van een Patatje Metal-optreden.
Nu, lezer, ik kan u zeggen: Allemaal bullshit. Nou oogjes dicht en snaveltjes toe.

Image19 maart 2011, Van uw Chroniqueur. Pa, Tatje en de evenzovaak genoemde Metals zijn woestelingen en criminele gekken. Zij kennen geen morele wetten. Toch spenderen zij uren voor de spiegel om er zo mooi mogelijk uit te zien. Dit met het enkele doel om de tsjiks in het publiek voor zich te winnen. Ook brengen zij kilo's cocaïne mee naar een optreden met hetzelfde oogmerk. Dat klinkt allemaal heel lux, heer Chroniqueur, hoor ik u, websurfer, al zeggen. Maar het gaat door. De Patatjes vinden zich altijd in alles het beste en meestentijds zijn zij ook in alles het beste. Ook bijvoorbeeld in het bakken en koken, maar bijvoorbeeld ook in straatgevechten. Zij winnen altijd. Ik wijd uit, maar enkel en alleen omdat het gratis is. Zij beuken er als razenden op los, maar het is reuzegemakkelijk om een zielige straatrover in elkaar te beuken als je zelf een halve machine bent. Of 85% machine, zoals Dennie Antichristian. Dit terzijde. Maar Rammstein Shaffy en Het Beest waren op de betreffende avond, waar deze review over handelt, zo onder de indruk van een andere guitaarspeler, genaamd Marcel Coenen, zo onder de indruk dat ze hun gitaar nog net niet in de hoek smeten om er nooit meer op te spelen. Ze herpakten zich gelukkig en gaven een fantastische show ten beste. De Patatjes lieten een onvergetelijke indruk achter alsmede veel gebroken vrouwenharten. En lege zakken waar eerst de cocaïne in had gezeten.
Image
de patatjes zijn malle jongens
Het strekt de Patattekes tot grote blijdschap te mogen optreden in een schuur. Drie van hen zijn immers geboren in een schuur en opgevoed door de wolven.
De avond begon al goed met overheerlijke hamburgers en de toon was gezet. Welke toon dan wel niet? A-sus-4 zou ik zo denken.
Dit optreden was op een veiling gewonnen door iemand die zeer begaan was met het aidswezen en daarom voor al zijn vrienden en vriendinnen de schuur en de artisten ter beschikking had gesteld. Dit strekte de Patattekes andermaal tot grote blijdschap omdat twee van hen, in hun jonge jaren hun lichaam te veil moesten aanbieden aan steenrijke dames, die hen dan voedsel gaven en onderdak. Maar dat was vroeger. In het heden zijn ze dus zelf schatrijk. Puissant rijk noemen ze dat, naar de rijke koning Puissant. Ik begin danig uit de nek te kletsen. Jammer is dat. Ik zal proberen me te concentreren.
De Patatjes dus, een schuur vol met boerenjongens en nauwelijks aangeklede blozende boerinnekes.
Ze keken de eerste paar noten de kat nog uit de boom, maar spoedig was het hek van de dam en de shirts van het lijf. Alles wat los en vast zat werd overgoten met bier en er verdween ook nog wat in de kelen van de toeschouwers. Ik zal er niet om liegen: Er verdween ook heel veel bier in de kelen van de Patatje Metalaars. Lekker!
Er werd gerockt en gerolld en genoten daar in Scherpenzeel. Na het optreden was het nog gezellig tot diep in de nacht. Een topavondje daar in Scherpenzeel!
Image
Patatje Metal staat op de voorkant van de MindView
 9 oktober 2010, De Biebob (Vosselaar), Van uw verslaggever. Nadat de allerschoonste op het gebied van rockprinsessen was gekozen was het in de Biebob tijd om naar Patatje Metal te luisteren. En te kijken. En blijkbaar om elk lied van het begin tot het eind mee te zingen. Zonder gêne! Zo deden de Belgen het. Jazeker, de Patatten der Metaal (de in harnas gehulde ridders ende herauten van de duisternis) waren de grens overgestoken om daar de metal te verkondigen. Nu hoeft er niks verkondigd te worden in de Biebob, omdat dat al het sanctum sanctorum in de Belgische Republiek is wat betreft de metal. Koninkrijk bedoel ik. Ook lusten de Belgen graag bier, dat is weinig verrassende materie, wat uw Chroniqueur betreft. Maar dat het daar zo ongeveer bij de hectoliter werd weggeklokt, dat was wel bijzonder. Waar laten ze het? Dit terzijde.
De Metalen patatridders rockten en feestten alsof de morgen niet kwam. Ook hadden ze een Belgische hit van K3 in het metalliaans vertaald: Toveren. Daar waren ze blij mee. Iedereen zong mee. (De waarheid van dit gegeven valt te betwisten).
Hoe kan ik het het toch allemaal onder woorden brengen, lezer. Het was een gezellig en heet feest. Volgende keer zelf komen. Niet bang zijn voor metalheads!

Slagharen, 25 september 2010, van uw Chroniqueur. Als uw Chroniqueur de pen oppakt om op te tekenen hoe het Patatje Metal verging de avond ervoor, is het de ochtend erna. Wat er over is van de show zijn alleen nog tuterende oren, verbrouwereerde jonge meiden en ongeruste ouders. De Patatjes van Metaal hebben elk luisterend oor uitgewoond en elk van de aanwezige chicks (vanaf de fuckgerechtigde leeftijd tot over de honderd jaar) helemaal geseksereerd.
En nu lopen ze daar over het terrein met tranen in de ogen en de handen in de broek. Een gekkenhuis was het.
De Patatjes van Metaal hebben ook nog eens een baas, een manager, hun papa. Deze heet Bennie Rijman en deze charmeert de chicks, mede omdat hij de grote Patatje Metal-limousine bestuurt. Deze was hij aan het fotograferen toen er mooie meiden op hem afkwamen, die graag op de kiek genomen wilden worden. (Hoe u deze zin wilt lezen is aan u, lezer.)
Dat mocht en werd gedaan. Maar toen kwamen er 5 illustere figuren, die er als normale burgers uitzagen. Zij claimden Patatje Metal te zijn. Woehahahahahahahaha zei Bennie Rijman, want die weet heel goed hoe de Patatje Metalaars eruit zien. En dit waren de schoenenpoetsers van de roadies. Maar toch mochten zij op de foto omdat Bennie goedhartig. (ik schreef bijna op: goedharig). Als dat Freudiaans is, hoe zie ik d'n bennie dan? Als een harig typje? But I digress. Dat doe ik wel vaker. Maar nu roep ik het een halt toe. Dus, Bennie, groupies, roadies.
Was de show ook nog tof? Jaaaaaah, Marco Borsatan zong zwoel en onwederstaanbaar de prachtige nederpopklassiekers, Dennie hakte op zijn drumstel alsof hij deze wilde ombrengen, Nico Haat sloeg de snaren van zijn basgitaar aan alsof het slagaderen waren die hij met één zwiep van het plectrum wilde doorsnijden. Het Beest gitareerde alsof het het wereldkampioenschap masturberen was en Rammstein Shaffy was zo vingervlug zijn gitaar aan het bepotelen dat deze klaarkwam. AMEN!