Volg en Like ons op 

Showreviews

ImageHarderwijk, 12 juni 2009. Van onze verslaggever. Het heet allemaal niet voor niks Harderwijk. Ze wilden het alleen maar harder. En uiteindelijk kregen ze het hardste: Patatje Metal.
Deze wilde beesten hebben als enig doel een voltallig publiek aan hun voeten te krijgen. En lukte hen dat in Harder-wijk? Leest verder.
De Patatjes zijn een soort terreurgroep in de zin dat ze 's mans trommelvliezen terrorizeren alsmede door het feit dat zij in het algemeen de in Nederland geldende gezinsmoraal ondergraven.
Is de Chroniqueur helemaal gek geworden? Wat is dit voor een ambtenarentaal?
Ik ga verder. Waar was ik? Terreur... Oh ja: Zij zelf werden geterroriseerd door een hoop muggen van vreemde komaf. Enge rare junglebeesten die de Patatje Metal-limosine omzwermden. De Patatjes durfden bijna hun automobiel niet meer uit. U denkt zeker, persmuskieten, daar heeft hij het over. Neen neen, echte dieren. Ik dwaal af. Muggen, niet interessant.
Hitsige chicks? Waren ze er? Ja! Verdomd knappe ladies liepen er rond. Patatje Metal-stagemanager en beroepshosselaar Bennie Rijman wist er enkele mede te lokken naar backstage opdat er wederkerig liefdesonderricht kon worden gegeven.
Maar, hoor ik u zeggen, hoe was nou het concert? Suckte het, dat zou dan de eerste keer zijn, of was het grandioos? Nu, ik zal het dan maar zeggen. Het was grandioos! Ondanks het momentaan uitvallen van enkele gitaren was het een puike avond. De toon was al aardig gezet door toffe voorprogramma's, die zich na hun eigen show in afwachting en aanbidding in het publiek voegden om de kunst af te kijken bij de Patattekes.
Al spoedig na de eerste begintonen had de duivelse voorman Marco Borsatan het publiek al in zijn macht. De infernale Het Beest voegde er samen met de toverachtige Rammstein Shaffy prachtige liefdestonen aan toe, die niet mis te verstaan waren voor de aanwezige ladies, tussen wier borsten het zweet zich mengde met hun speeksel. Ik weet het, ik maak te lange zinnen voor het internet. Maar toch allemaal waargebeurd. Verder nu. De oorlogsbroers Dennie Antichristian en Grad Demön legden de de basis voor al dit onheiligs. Met bas- en drumpartijen die stonden als een onverzettelijke oorlogsbunker, waarop ook nog eens een troep olifanten was gaan zitten.
Iedereen van het publiek was in tranen. Om allerlei redenen. De ouders van knappe blondjes voornamelijk omdat zij hun dochters kwijt waren geraakt aan die door den duvel uitgezonden Patattenbende. Sterker nog, ze konden ze nergens meer vinden. Inderdaad, want die waren intussen naar backstage gelokt door de chickiesvanger van Hamelen cum annexis, de wellustige Bennie Rijman.
Dus, in het algemeen en door de bank genomen kan men zeggen: Het was fantastisch!
Foto Grad Demon: met dank aan Elsabijn van NGM .

ImageApeldoorn, 21 mei. Van één van onze verslaggevers. De Patatjes waren al gekomen, gezien en hadden de zaak al overwonnen op Dauwpop, maar die avond hadden ze toch echt nog een afspraak om te gaan rocken op Aperock. Apeldoorns eerste echte festival. Het podium was opgezet in een een zijstraat tegenover Ozzy's, zodat de mensechen zich konden verschansen op de Hoofdstraat om al dat moois te bewonderen. Het publiek was al opgewarmd door die mallerds van AC/Dixi en was gereed om nog een tandje bij te zetten.
Apeldoorns ruige volk werd aangenaam verrast door die in leder geklede metalmafkezen van Patatje Metal, die hun reputatie nakwamen en een superstrakke metalshow neerzetten.
Helemaal fris en fruitig waren de Patatjes, alsof ze niet net Dauwpop in vuur en vlam hadden gezet (overdrachelijk dan). Ze rockten en gaven gas alsof de duivel uit de hel hen op de hielen zat. Ze stampten en rockten en deden op een haar na een een stapel speakers ter aarde storten. Helaas was door een onvergevingsgezind gemeentelijk decreet de show teruggebracht tot een klein uur waarin de Patattekes zoveel mogelijk auditief vuurwerk stopten als maar kon.
Toen was plotsklaps alles voorbij en gingen publiek en Patatjes tevree naar hun beddestee.
Foto gemaakt door www.priscillabuijsen.nl
ImageHellendoorn, 21 mei 2009. Van onze verslaggever. De Patatjes staan niet bekend om het feit dat zij vaak en graag in geschiedenisboeken kijken, maar het was wel van je veni vidi vici daar op Dauwpop. Die gerenommeerde sterren deden ook hun best, maar tegen die vette strakke metalshow van Patatje Metal kan uiteraard niemand op.
Het Beest was eigenlijk aan het poedelen bij een zwembad in Italië, maar pakte, zoals het de ware rockster betaamd toch maar even het vliegtuig om met zijn metalbroeders te gaan rocken op Dauwpop.
Bij daglicht is het altijd een beetje eng voor de Patattekes, maar in dit geval kwamen ze er zeer goed vanaf. Deze show stond als een gefortificeerd huis.
En tevens mag gezegd worden, dat de Patatjes ook hoopten dat Ilse DeLange ook een beetje meekeek vanuit de coulissen, want hoewel zij een verkondiger is van een verwerpelijke muzieksoort (country-pop) waren de Patates Métales halsoverop knotsverliefd geworden op haar. Allemaal! Dus de Patatten zetten hun beste (derde) beentje voor en gaven een gruwelijke supershow.
De vergaderde menigte werd al gauw een schare hossende en uitzinnige fans.
Giel Beelen, fan van het eerste uur was ook van de partij in het Enge Bos en schreeuwde en rockte op vrolijke wijze mee met de Patatjes.
Wat een prachtig schouwspel en wat een heerlijk metalfeest. Helaas geen vlammen, want dan zou dat hele Enge Bos in de fik vliegen, maar wel van die zilveren streamers die uit de shooters komen. En die hangen er nou nog, als souvenir.in de dennebomen die voor het podium stonden.
Ik zeg... Volgend jaar weer?
Foto gemaakt door www.priscillabuijsen.nl
Wageningen, 5 mei 2009, van onze verslaggever. Het was weer een ouderwets metalfeest. Hoewel het pijpestelen regende was het Wageningse volk niet bij de Patatjes weg te slaan
De Patatjes trokken van leer als een stel uitzinnigen op hun 'weapons of choice'.
Voorman Marco Borsatan hield een dik uur de doordrenkte mensenmassa in een gezamenlijke hypnose. Hij sprak middels de metalen klanken en blijde nederpopliederen direct tot hunne zielen. Hij sprak op dwingende doch omfloerste wijze en zeide hen om hun wil te laten gaan en te gaan dansen als een stel trekpoppen waaraan door een motorische onbehepte wordt getrokken. Hard en schokkend.
En zo is ook de metalshow van Patatje Metal. Hard en Schokkend, vurig ende meeslepend. Het Beest en Rammstein shaffy kennen alleen elkaar als gelijken in het polemische spel van het gitaarduel. Dit alles terwijl Grad Demön en Dennie Antichristian een basis neerleggen die staat als een Germaansche Oorlogsbunker.
Iedereen was ontroerd door de Patatten. Zij zongen het Wilhelmus mede en zij pinkten een traan weg bij het tedere "zeg maar niets meer".
Ook werd er veel gezopen. Het bier was van het merk Jupiler, en dat is ook al gauw één van de lekkerste bieren in het universum. Dit terzijde.
Rammstein Shaffy is de lieveling van alle vrouwen. En andersom. Hij deinst er derhalve niet voor terug om een gevonden vrouwenslip gewoon aan te trekken. Hij houdt immers van de odeur van punani.
Wat kan uw chroniqueur nog meer vertellen? Er werd nog wat rondgeboemst met fijne groupies en daarna hop de limonaise weer in, zodat de calvinistische Bennie Rijman de dronken en stonede Patatjes weer naar huis kon brengen. 
ImageGeloof het of geloof het niet, maar de Patattekes van Metaal hebben magische krachten. Los daarvan, of misschien wel juist daarom, kunnen zij als geen ander een zaal plat krijgen.
Figuurlijk dan, anders moet je met een bulldozer in de weer. Ik dwaal af. Maar wel in stijl. Ohnee, nog niet eens. Vive le képi blanc, zeg ik dan maar weer.
Het was weer een Patatje Metalfeest waar je u tegen zegt. Sterker, waar je Gij tegen zegt. Iedereen ging finaal en en antipodestaal uit zijn en of haar dak. Vooral ene gast die op zijn klompen was gekomen. Hij klapte ze boven zijn hoofd tegen elkander. Zo zijn de Patatje Metalfans.
Liefde en toewijding, dat bezigen de Patatjes jegens hun gekozen instrument. En dat is te merken bij een optreden. Prachtig. Bent u, lezer nou al eens een keer komen kijken?
Of blijft het bij een beetje de site lezen. Volgende keer komen. Kijk gerust bij ' optredens' of er iets in de buurt is. Of niet in de buurt. Dat geldt ook voor de patattekes zelf, als iets niet in de buurt is gaan ze er toch heen. Vol goeden moed. Neem nou Alkmaar. Niet om de hoek van thuisbasis Eindhoven.Maar de Patatjes klimmen zonder omkijken in de Limonaise. Dat is de bandlimousine, Deze is ook afgeladen met de zogenaamde BVO'tjes. Bier Voor Onderweg. Ik leg het hier uit want sommige mensen weten dat niet.
En dan is het gewoon feest vieren tot in Alkmaar, een beetj e over muziek en gitaren lullen. En over wijven. En bier drinken. En als dat voorbij is dan begint het feest pas. Zoude jij, site-lezer ook niet zo'n rocker willen zijn? Dat wil iedereen toch?
Ook dat meiden je aankijken en daarbij liefdesgedachten koesteren.
Enfin. Alkmaar was fantastisch. Volgende keer weer.