Volg en Like ons op 

Showreviews

ImageNico Haat terug bij Patatje Metal!
Bij het optreden op de klaverjas-afdeling van studentenvereniging Unitas S.R. te Utrecht, werd onlangs eindelijk bekend wie de nieuwe bassist van Patatje Metal is. Het is niemand minder dan Nico Haat!
De Patatje Metalkenner herkent Nico Haat als de mede-oprichter en gitarist van het eerste uur van Patatje Metal. En met Nico terug in de gelederen krijgt Patatje Metal weer een nieuwe impuls.
Enkele jaren geleden werd Nico wreed verschalkt door de koningsdemon Amor en werd enkele jaren in een graftombe gehouden. De lezer stelle zich een graf voor waar dag en nacht de kwade demon over waakt, zodat er niemand meer uit kan. Gelukkig kwamen er door allerhande wendingen van het lot hier een eind aan en kon Nico Haat weer uit zijn graf stappen. Men kan wel aan zijn uiterlijk zien, dat hij al die jaren in het duister heeft doorgebracht. Van een vrolijke Frans met blonde lokken is hij veranderd in een kwaadaardig uitziende boeman. Maar de rock-kwaliteiten zijn in die jaren vergroot en de intensiteit vertienvoudigd. Met Nico Haat als bassist heeft Patatje Metal weer het fundament dat het verdient.

Image12 augustus 2009, van uw verslaggever Het hooge Noorden, dat is voor de prinsen uit het zwoele Zuiden een pot rijden. Maar dat hebben de Patatje Metalaars graag over om hun noordlijke fans tevreden te stellen. En alsmede groupies en fans uit de rest van het land. En ach, hoe zal ik het zeggen? Het werd weer legendarisch. Midden toen het spookuur aan de gang was (voor de onwetenden: spookuur is van twaalf uur 's nachts tot 1 uur 's nachts. Maar dan ligt u, websurfer en Patatje Metalfan kostelijk te zuipen, dus dat zou u niet weten) begonnen de Patatjes met hun secuur geplande gevangenneming van de harten van de Jubbega'enaren.
Het wordt allemaal weer veel te ingewikkeld, vindt u ook niet, kostelijk zuipende websurfer?
Ik begin opnieuw.
Zondagochtend, vroeg in de... ochtend dus. Het dauw parelt op de grassprieten die de tred van de met modder bespikkelde boerenlaarzen hebben weten te ontwijken. Uit de verte klinken... Neenneenneen!
Het was een topavond. Er werd gerockt, gezweet, bier gezopen en groupies bepoteld. Chicks vielen in katzwijm, heren renden naar huis om hun eigen gitaar aan stukken te slaan, kwamen alras weerom om de rest van hun in gering aantal aanwezige hersencellen weg te zuipen. E pluribus unum. E nomine patris, et filii et spiritus sancti.
En zo staan de zaken ervoor.

fotoken: www.priscillabuijsen.nl

 

Image Vessem, 29 augustus 2009. Van uw verslaggever. De Patattekes, die van Metaal zijn gemaakt, zijn allen nazaten van edellieden en daarmee knotsrijk. Miljonairs. Dat wederhoudt hen er niet van op gezette tijden de gitaar om te hangen of een liedje te zingen ten overstaande van een stoer publiek. Eenieder weet: De Patatjes zijn stoerder. En rocken harder. En hoe hard de lokroep van het bier ook klinkt, de dwingende kadans van de nederpop-glammetal is prevalent.
En zo kwam het dat elke vessemenaar en zijn moeder kort na het intro als wilden stonden te headbangen. Maar wacht.. ik sla een gedeelte over. Was het immers niet de bedoeling dat er een samenzang zou plaatsvinden tussen Henk&Henk en Patatje Metal? Jawel. De Henken ragden hun set overenthousiast het publiek in. Zo enthousiast zelfs, dat Henk (de ene) zijn hand overspeelde en last van een liesbreuk kreeg. Echt waar en niet gelogen.
Dus dat feest ging niet door.
Dat maakte niks uit, zolang de groupies nog verliefd uit hun ogen kijken en de organisatoren en gemeentebestuur angstig en geschrokken, zijn de Patatjes tevreden.
Zo werd het een mooie avond, temeer doordat een plethora aan groupies backstage werd gelokt voor wie een wereld aan liefdekundige praktijken werd geopenbaard.

Image
Grad Demön stamt af van Djengis Khan
Someren Eind, 2 augustus 2009. Van uw Chroniqueur. Het was kwaai weer tijdens het zum schluss festival. En kaoi weer, daar houden de Patatten niet van en het publiek ook niet. Maar de weergoden houden net als iedereen die niet een stommerik is van metaal, dus tegen de tijd dat de Patatjes zich toonden, klaarde het helemaal op. De duistere wolken ontvluchtten het blauwe canvas van de tedere hemel.
Jongens, ik verdien nou al de AKO literatuurprijs, zo schoon weet ik dit onder woorden te brengen. Enfin, toen de Patatjes aantraden was alle regenleed geleden en was het droog. Wat was er niet droog? De geregelde lezer van deze website kan er al een gooi naar doen. De traanklieren van de ladies alsmede hun poentjes.
Eigenlijk is het helemaal niet gezond voor de Patattekes van Metaal om in het daglicht op te treden. Ze krijgen speciaal van de voodoo-dokter dikke zalf factor metal om zichzelve mee in te zepen, zodat zij niet daar, staande op het podium vlam vatten en opbranden. Want dat gebeurt met de ondoden. Kijken jullie nooit films?
Het was een prachtig optreden. Zij (de Patatjes) maakten de heftigste metalposes, ramden de dikste metalriffs uit de boxen en Marco Borsatan (het opperhoofd) gilde en zong alsof hij van alle poentjes van Someren Eind helemaal tot aan Eindhoven een aaneengesloten zompig moeras wilde maken. Want dat soort dingen gebeuren. Alleen geeft niemand het ooit toe.
Het was een gerock en en een gebeuk dat het een aard had. Het ging erin als koek. Maar op een gegeven moment was de koek op (hee!) en moest de metalen estafettestok overgegeven worden aan die jongens van Rattlesnake Shake.
ImageDeurne 18 juli 2009, van uw verslaggever
De Patatjes zijn vorsten. Rock-koningen. In Deurne dachten ze een doordeweekse metalband te hebben uitgenodigd. Daar kwamen ze ras van terug!
Zodra de Patatjes verrezen op het podium werd het een ogenblik stil, terwijl men afwisselend keek naar de gestaltes die hun posities innamen op het podium en naar de donkere wolken die zich samenpakten boven de weidse Brabantse vlaktes. Wolken, die eerder paars en zwart leken dan het normale donkergrijs (of wit). Onheil en rolbliksems.
De Patatjes begonnen en meteen waren de Deurnenaren in aanbidding van de rockgiganten van eigen bodem. De explosieve en theatrale metaalbewerking was niet tegen dovemansoren gericht.
De metalgeweldenaars gaven een wedergaloze show ten beste, die de Deurnenaren nog lang zal heugen.
Maar daar was de koek niet eens mee op! Achter de coulissen ging de fun nog gewoon door en werd er ouderwets gemusiceerd met René van WC-experience op de penspiano. Voor de intimi werden onder meer een te gekke uitvoering van het kleine café aan de haven ten gehore gebracht. Malle Babbe en de Clown kwamen ook voorbij. Ondertussen zaten Bennie Rijman en de overige Patatjes naar allerhande chicks te gluren. (En wellicht te betasten, maar dit vertelt de overlevering niet. Maar ga er maar van uit.)
Het werd nog een mooie zomernacht.